روایت:

جمعه ۱۶ آذر ۱۴۰۳ 

پنجشنبه بعد از ناهار از اهالی دوست داشتنی بارانداز خداحافظی می‌کنیم و راهی گرمه می‌شویم به شوق دیدار مازیار.

مازیار اکنون دیگر در گرمه نیست، و در نزدیکی آن در کلاته‌ای بی دغدغه به زندگی مشغول است. آقای کاظمیان و همسرش از ارگ رادکان هم هم از مشهد راهی شده‌اند تا ادامه سفر را با هم باشیم. خیلی تصادفی همه در یک زمان بر سر خروجی گرمه به هم می‌رسیم. کلاته مازیار چند کیلومتری بیرون گرمه است. اولین چیزی که توجهم را جلب می‌کند، زیبایی این منظر بی انتها است. از یک سو زیبایی ارام کرفتن در پای تپه‌ و از سوی دیگر بی‌کران کویر در چشم‌انداز. دو اتاق با ایوانی که کرسی لحاق مخملی بر رویش به ما خوش‌امد می‌گوید. هوا آنقدری سرد هست که بخواهیم زیر کرسی برویم. از این سو به آن سو می‌رویم به سان کودکانی که به خانه غریبه‌ای وارد شده‌اند و باید هر گوشه‌ای را به سرعت کشف کنند. از آن طرف ساعت غذای شترهای مازیار فرامی‌رسد. همه پشت مازیار به راه می‌افتیم، در عین حال که اندکی از هیبت برزک این حیوانات میترسیم، سعی می‌کنیم خم به ابرو نیاوریم. مازیار با مهربانی به هر کدام از شترها غذا می‌دهد، برایشان آب می‌برد، آنها هم احساساتشان رو بروز می‌دهند.

کم کم خورشید غروب می‌کند و هوا هم به سردی می‌رود. ما هم بساطمان را جمع می‌کنیم و به اتاق پناه می‌بریم. مازیار اما به آشپزخانه می‌رود و مشغول تهیه کلم پلو می‌شود. دست همکاری را هم نمی‌پذیرد. یکی از زیبایی‌های این شب دیدن مازیار در آشپزخانه بود که با دقت مواد غذا را آماده می‌کرد. ما هم مشغول گپ و گفت شدیم.

راستش باورمان نمی‌شد مازیار غذایی به این خوشمزگی در این کلاته خفته در کویر و دور از هیاهوی آدمیان به ما دهد. بعد از شام اما، بساط ساز مازیار برپا شد و همه ما را در خلسه‌ای برد که به واقع در آن میانه می‌طلبید. شب بخاری‌های نفتی را پر از نفت کردیم و ما چهارتا خانم رفتیم تو اتاق دوم،  و آقایون هم کنار هم تو همون اتاق خوابیدن که البته سمفونی خروپف‌ها سوژه صبحگاهی بود. مازیار البته زرنگی کردی و به دخمه دستکندش رفت.

پس از صبحانه با مازیار به سمت گرمه راهی شدیم. اول کنار چشمه رفتیم، از اونجایی که جمعه بود، حسابی شلوغ بود و روستایی ها هم صنایع دستی و محصولاتشون رو برای فروش آورده بودن. پس از خرید و گپ و گفت‌هایی با روستایی‌ها به خونه مازیار و دیدن آرین رفتیم. پس از معاشرت‌ و اینکه مازیار از باغ خودش برامون خرما آورد،‌ همه راهی اصفهک شدن. من و مسعود ماندیم تا ضبط این قسمت رو پیش ببریم.

تو حین ضبط سگ مازیار که از قصه خیلی هم بهش وابستگی داره، بالاخره طاقت نیاورد و در اتاق رو باز کرد و اومد کنار اتاق خوابید. بعد از مدتی صدای خروپفش بلند شد. وسط ضبط دیگه نمیشد کاریش کرد، البته که این هم جزیی از زندگی در آتشونی بود. پس همچنان دل سپردیم به داستان مازیار که دلم نمیخواست تمام شود…